บทที่ 23 ตะล่อมซ้ายขวา

คนร่างเล็กกว่านั่งหน้าเง้ามาในรถ ตัวเองยังรู้สึกอ่อนเพลีย ไม่หันไปมองคนตัวโตกว่าด้านข้างแม้แต่น้อย

การจราจรของเมืองหลวงยังติดขัดแม้ว่าจะเพิ่งเวลาบ่ายสามเท่านั้น แสงแดดร้อนแรงแผดเผาถนนจนแสบตา อุณากรรณจึงหลับตาลงใช้ศีรษะพิงกระจกรถไว้

“อุ๊ย!!”

พลันสะดุ้งลืมตาเมื่อมีมืออุ่นดึงเอวให้ขยับไปใกล้

“จะทำอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ